„W końcu świat” Wojciecha Kudyby pierwotnie ukazał się w 2014 roku, jako 94. tom Biblioteki „Toposu”. Natomiast w lipcu tego roku został wydany przez Slavica Publishers pod tytułem „Finally the World”.  Wiersze przetłumaczył Michael J. Mikoś, profesor w Katedrze Języków Obcych i Literatury na Uniwersytecie Wisconsin-Milwaukee w Stanach Zjednoczonych.

„Finally the World” zawiera 90 przetłumaczonych na język angielski wierszy prof. Wojciecha Kudyby Kierownika Katedry Literatury Współczesnej. Autor, urodzony w 1965 roku w Tomaszowie Lubelskim, jest poetą, pisarzem i krytykiem literackim, autorem wielu tomików poetyckich, powieści i tomów opowiadań, a także  laureatem kilku prestiżowych nagród literackich, m.in. Nagrody Literackiej im. Józefa Mackiewicza (2008) i Nagrody Literackiej Marka Nowakowskiego (2021). Tom „The World” jest pierwszym tak obszernym przekładem jego poezji na język angielski.

Michael J. Mikoś, profesor w Katedrze Języków Obcych i Literatury na Uniwersytecie Wisconsin-Milwaukee, jest autorem dwudziestu książek i ponad osiemdziesięciu artykułów, w tym sześciotomowej historii i antologii literatury polskiej. Jest także laureatem nagrody PEN Clubu.

Po opublikowaniu w 2014 roku tomu „W końcu świat”, tak pisała o nim Janina Kwiek-Osiowska:
Jego [Wojciecha Kudyby] twórczość poetycka rozpoczęła się od debiutu w 1992 r. na łamach pisma „W Drodze”, gdzie wygrał konkurs poetycki; następnie współpracował z lubelskim „Akcentem”. W 1993 r. otrzymał wyróżnienie w konkursie Lubelskiego Oddziału Stowarzyszenia Pisarzy Polskich za tomik poezji „Wierność małej rzeczy” oraz małą antologię wierszy inspirowanych postacią Jana Pawła II „Po Jego śladach” (2014). Moim zdaniem, wpływ na drogę poetycką W. Kudyby wywarło czasopismo „Topos”, na łamy którego trafił pierwotnie jako recenzent, a także jako poeta później w 2001 r. Wokół tego czasopisma wydawanego przez Stowarzyszenie Przyjaciół Sopotu, utworzyło się środowisko (jak kiedyś wokół periodyku „Współczesność”), twórców literatury, które pracowało nie tylko nad tekstami, ale także nad samoświadomością pisarzy. Po publikacjach tomiku poezji „Wierność małym rzeczom” (Lublin 1994) oraz „Zwykły porządek rzeczy” (Nowy Sącz 1997), „Wiersze dla księdza Jana i innych bliskich osób” (Nowy Sącz 2000) wydał w Biblioteczce „Toposu” trzy tomy poezji: „Tyszowce i inne miasta” (2005), „Gorce Pana” (2008), „Ojciec się zmienia” (2011) oraz tom szkiców interpretacyjnych „Wiersze wobec Innego” (2012). „Topos”, podobnie jak niegdyś „Współczesność”, kształtuje pewien określony typ twórczości literackiej. Poeta, z czym się dotąd w ogóle nie spotkałam w polskiej poezji, w tomie pt. „W końcu świat” podjął niecodzienną pracę nad własnymi wierszami. Utwory poetyckie, publikowane w wymienionych wyżej tomikach – jak napisał – „pozostały zmienione”, niekiedy w sposób „radykalny”. (W. Kudyba, „W końcu świat”). Dotąd zauważyłam tylko pojedyncze próby „doskonalenia” wierszy, nigdy w takiej ilości i z pewnymi ustalonymi zasadami. Przyczyną decyzji o podjęciu tej pracy była świadomość poety, „że się sam próbował zmienić, rozszerzyć własną przestrzeń wewnętrzną – kształtowały (go) zdarzenia, lektury, spotkania, podróże, długie (ciekawe i wzbogacające) rozmowy. (…) Pewna część poprawek ma związek z troską o zmianę językowego wolumenu wiersza –bardzo mi zależało, by był jak najszerszy, chwytał rozmaite pokłady tradycji i rejestry polszczyzny. (…)